Ultimate post

Vandaag is het definitief. Heel de week lang bekroop een gevoel me, dat ik alles voor het laatst hier aan het beleven was. And guess what? Naarmate de week vorderde, is het er niet beter op geworden. Nu is het definitief mijn laatste dag hier. En wat gaat Jozefientje nog doen? Iets fijns? Wel ja, als je

• wassen & strijken
• inpakken
  
• Hausarbeit afwerken
• afmelden bij school

onder de noemer 'fijn' kan classificeren, dan kan mijn dag niet stuk!

Bij deze sluit ik deze blog dan ook af. Het is mooi geweest. Maar ik kan niet verderschrijven. Mijn doel was mijn hele erasmusverhaal hier te schrijven, en min of meer is het gelukt. Natuurlijk heb ik slechts (soms dwaze, ik weet het, maar daar ben ik nu eenmaal Jozefien voor) details in de verf gezet, maar dit was het. Mijn beeld op mijn wereld op mijn blog. Nu kom ik terug naar de Belgische wereld, en wordt het terug een veel gemeenschappelijkere wereld. Een gemeenschappelijke blog? Geen idee hoe je daar aan begint, ik wil het ook niet. Op dat vlak ben ik toch een beetje egocentrisch. Ik heb graag dat de mensen die naar mijn blogurl surfen, dat ook doen om mijn hoogstinteressante (natuurlijk, ik weet het wel) weetjes te lezen. Maar... omdat ik toch op z'n minst één diehardikhouvanjozefieneneveneensvanhaarblogfan heb, probeer ik het nog eens met mijn 'gewone' leventje. Of ik het volhoud, of ik überhaupt nog genoeg te schrijven zal weten, dat zullen we wel zien. Maar ik denk het wel.

Ik hoop stilletjes dat mijn erasmusleventje rustig verderkabbelt in mijn Heimatlandje. Dat zal het op z'n minst toch een beetje doen. Ten eerste heb ik -naast de supertoffe mensen die we waarschijnlijk nooit meer gaan zien- fantastische Belgjes leren kennen. We together, Erasmus back. Zo is het, want het staat op mijn blog.

Ten tweede wil ik op z'n minst toch nog een paar buitenlanders terugzien. En dat moet wel lukken.

Ten derde keer ik gegarandeerd nog terug naar Leipzig. 'k Heb hier mijn hart verloren.

En als laatste heeft Erasmus mijn karakter toch wel een beetje gesterkt. Hier heb ik beslist om in België vanalles te gaan ondernemen, wat ik beslist niet gedaan had als ik thuisgebleven was.



Erasmus is goed. 'k Zal het missen.
Maar omdat jullie mij niet op de blogwereld hoeven te missen -anders wordt het hier helemaal een tranendal- geef ik jullie al mijn nieuwe url mee. Nee, hij werkt nog niet, want mijn Erasmus is nog niet voorbij. Nog niet helemaal.
Jozefien houdt niet op!

Putzen

Het afscheidsfeestje is ondertussen ook voorbij. Het was fijn.
Mijn koffers zijn gepakt. Verre van alles is gepakt, maar de koffers die ik heb, zitten vol. Da's toch ook al iets. 'k Heb voor de laatste keer m'n kamer gepoetst. Om ook iets voor de eerste keer te doen, zo in die laatste dagen: 'k heb het nog nooit zó grondig gedaan zoals nu. Dat mag ook wel, het heeft ongeveer mijn volledige dag in beslag genomen.

Deze avond zal ik geen Leipzigse burger meer zijn. Morgen zal ik geen Leipzigse studentenpas meer hebben. (Of wel? Verwarring alom!)

'k Ben al mijn laatste dingen voor het laatst aan het beleven. En het weer is ook traurig. Maar nu wil ik toch wel graag naar huis.

Nog drie daagjes

'k Heb gisteren mijn fiets verkocht. Raar hoe pijnlijk dat kan aanvoelen. Ook geprobeerd om mij af te melden van school, maar daarvoor moeten we vrijdag nog eens teruggaan. De bureaucratie niet onderschatten, Jozefien!

Gisteren voor het laatst naar de cinema geweest. Vandaag mijn enige echte afscheidsfeestje.

Je kan het einde bijna ruiken, zo wezenlijk wordt het allemaal.

Valenz

Mijn Gruppenarbeit is af :)!
Je ziet meteen wie het meest gestresseerd was.

Mislukt...

Gisteren heb ik Anneleen voor het laatst op Duits grondgebied gezien. Naast haar broek, heb ik nu ook een stoel en een studentenkaart als aandenken. Traditioneel heeft ze een smsje gestuurd dat ze goed thuis is aangekomen. 'k Ga het missen.

's Avonds ben ik -dankzij Greets overtuigingskracht- toch nog het huis uitgekomen, we zouden naar Hunabkú, een Argentinische film gaan kijken. Zouden, want de zaal zat vol, zelfs op de mat vooraan was er geen plaatsje meer voor ons. Dan zijn we maar met ons drietjes -Humberto had ons ook vervoegd, het roosje en ik zijn terug bij elkaar gebracht!- een milkshake -excuseer, MilCHshake- gaan drinken in het Barfussgässchen. Het was nochtans ons doel iets nieuws te ontdekken. Mislukt :)

Wat verder mislukt is:
een foto nemen van Jozefien die sensueel haar milCHshake uitdrinkt


Hier is nochtans het goeie voorbeeld

Nog een mislukking:
Jozefien die romantisch met een roosje op de foto wil staan



Hier is nochtans -alweer- het goeie voorbeeld.


En dan komt het wijze zinnetje van mijn pa weer in mij op:
"je moe hie noh vele leern wi"

Baai zwaai

Het begint echt te worden. Het einde dan. Erasmus zelf was al heel echt. 't Was fijn. En nu neemt iedereen afscheid. Da's minder fijn.

Ik ben ook bijna aan de beurt. Voor diejenigen, die het nog niet wisten: volgende week zaterdag kun je me weer van dichterbij beter ruiken.

Nooit gedacht

... dat ik bang kon zijn van een docent. Dat lukt blijkbaar toch.

Maar goed, na vijf uur heen en weer gekoers heb ik mijn Schein. En daar gaat het toch allemaal om.

[Klappen] in de handjes, blij blij blij

Scheinen, da's precies toch niet gemakkelijk hoor. Gisteren kreeg ik er wel eentje mee, maar dat is niet in orde. Vandaag had ik afgesproken met een andere docent voor een andere Schein om 14u, ik heb daar gewacht, ben net thuis... Niks van. Es hat nicht geklappt.

Ik heb wel zijn gsmnummer, maar zijn toestel stond af (beweert hij... Toen ik om kwart voor drie belde, kwam ik *niet* op de voicemail terecht) en nu mag ik binnen tien minuutjes terug daarheen.
Endlich wird es klappen, denkt de optimist dan.

En dan is de werkdag om. Tegen 19u ga ik Humberto mijn laatste groet brengen - hij vertrekt woensdag. Dus ik heb nog welgeteld een halfuur daar tussenin om mijn groepswerk van morgen voor te bereiden. Klappt's?

Quote

Albert Einstein zei ooit: "Zeit ist das, was man von der Uhr abliest"

Subliem, vind je ook niet? Daar moet je toch wel een beetje een genie voor zijn.


En dit genie hier heeft nog zes uur Zeit tegen haar laatste examen. Ze kijkt er stiekem wel een beetje naar uit.

Soms vraagt een mens zich af

Waarom de examens nog steeds niet gedaan zijn. En dan weet de mens het weer. Hij had tijdsgebrek en heeft zelf een paar dagen uitstel gevraagd.

Maar goed, morgen om 16u is het moment der waarheid er. En daarna blijft de waarheid er eigenlijk. Want waarheid verdwijnt nooit zomaar. Waarheid is er altijd, ze wordt alleen soms verdoezeld.


Met deze wijze woorden -waaruit overigens blijkt dat die examens écht snel voorbij moeten zijn, het wordt ongezond- verlaat ik jullie weer.

Info

Aan alle mensen die mijn adres en telefoonnummer nog niet opgeschreven hebben (schaam op jou!): mocht je denken het nog te kunnen gebruiken, pen het dan als de bliksem over.

Ik word vol-le-dig anoniem.

En Annika zat op het toilet, toen ze verjaarde. Dat moest er toch ook nog eventjes bij.

Erholung

Gisterenavond zijn we gaan zwemmen. Nog steeds geen foto met onze fantastische Badekappe, misschien een ideetje voor onze afsluiter volgende week. Misschien hé.

Wel foto's van het feestje.

Hoe dans je marginaal op nog marginalere muziek? Neem gewoon een voorbeeld aan MIJ!



En deze: nóg een geslaagde foto, om in het groot boven mijn bed te hangen. Ik heb later geen behangpapier meer nodig.

Céline (La France), Elien (la Belgique), Liesbeth (la Belgique), Anne (Alemagne -komt da tegen!), Helene (Norvège) en Elena (Macédoine -Obstsalat!).

overdreven

Ligt dat nu aan mij, of vinden jullie drie flatscreentv's op de benedenverdieping ook wat veel? Zolang je dochtertje maar kalm is zeker?

jauchzen und jubeln

Gisterenavond heb ik opnieuw een Schein gekregen. Deze keer was ik minder teleurgesteld. De docent had eerst de puntenverdeling in vergelijking met de studenten op het bord geschreven:

1-1,7= 8
2-2,7=11
3-3,7=3
4=4
5= 5

Een 1 is dus het beste punt (19/20 in België), een 4 betekent zoveel als 10/20, en een vijf.. tjah, da's dus minder hé. En in de plaats van dan de examens uit te delen, begint hij beide teksten (aangezien het examen opgesplitst moest worden wegens plaatsgebrek, weten jullie nog) te overlopen, en te zeggen waar alle problemen lagen. Nu goed, ik had mijn tekst al eens door een Columbiaan laten nakijken -waar internet toch niet allemaal goed voor is hé- en het bleek wel in orde te zijn. Dit werd bij het overlopen in de klas ook bevestigd. Mijn Schein bevestigde dat trouwens ook. 'k Heb een hele mooie 1,7 gekregen. De docent vroeg of ik tevreden was (o, dat was moeilijk te beantwoorden -of ook niet) en zei dat het maar kleine foutjes waren. Fijn!

Daarstraks ben ik dan met Helene en haar vriend gaan eten in de Mensa, en het was wel duidelijk dat mijn Noors niet zo heel slecht zal zijn. Toen ik zei dat het gerust wel wat moeilijker gemogen had, zei ze dat dat ook bleek uit mijn Note. En anderen hadden het wel een stukje schwerer gefunden. Na gut, als ik de enige ben die daar echt iets was met die Note, dan is dat natuurlijk wel een béétje te begrijpen. Ik ben alleszins benieuwd :)

De docent die gisteren niet aanwezig was, heeft mij teruggemaild. Hij had 's morgens een ongevalletje gehad met zijn fiets, vandaar. Morgen mag ik om mijn Schein gaan in zijn Sprechstunde. "Nichts desto trotz gebe ich dir mein Handynummer für eine Bestätigung ein paar
Stunden davor." Hmmm. Allez dan. Da's codetaal! In plaats van een mailtje van "kom maar af!", wordt het er eentje met "mijn gsmnummer is ...". Waarom ook niet.


Nu goed, ik ga snel terug door naar de les
mijn volgende Schein (hopelijk?) in ontvangst nemen!
Toedeloeh x

nörgeln und quengeln

Ik wil nu niet zagen of zo, maar doen die docenten dat expres? 'k Heb mijn Schein alweer niet kunnen bemachtigen omdat de docent niet aanwezig was.

En van diegene waarvan ik wel een Schein gekregen hebt, vind ik dat die toch wel vrij gierig geweest is. Ging er niet zo een fabeltje de ronde dat Erasmusstudenten altijd veel punten kregen? Tijd om dit te ontkrachten!



Ok, de eerste zin van mijn bericht klopt niet, besef ik net. Ik wil wel zagen.

Hokus Pokus

en toen was er meer tijd... 'k Heb voor m'n examen een week uitstel gekregen, waardoor ik wel mijn boek volledig kan lezen. Joehoew!

Vandaag zou ik normaalgezien een Schein krijgen, maar de docente was er niet. Uitleg van de studenten: "ja, ze zal waarschijnlijk deze week rusten, zodat ze tegen de examens genoeg reserves heeft opgebouwd en dan niet ziek valt". Euhmmmmm... Kijk allemaal verwonderd, en zeg met een fantastisch West-Vlaams accent "mohow zèh". Indien nodig nog eens herhalen.

Deze tijd heb ik dan optimaal benut om op koopjesjacht te gaan. Bericht aan Pieter: ik ben een vrouw!
Met dank aan Anneleen voor de fantastische tip.


Ja, vandaag was een goede dag. Ik ben tevreden.

En om lekker clichématig af te sluiten: ik kruip nu in een hoekje, met mijn boekje (al een chance dat mijn bureau juist gepositioneerd staat!)

Hoe overleeft men examens?

En ja hoor, Anneleen was ook aanwezig op het feestje! Toon deze blog maar eens aan K.! -Dit moest er toch nog bij, nadat ik genadeloos Anneleens foto's afgesnoept heb.




En dan gisteren: de beloning na het leren. IJS natuurlijk.




Hoe professioneel :)
merk ook op: De vloer van Annika is zichtbaar. Dit is een zinnetje op mijn blog wel waard ;o)

Zou het... ?

Een boek van 412 pagina's. Donderdagnamiddag, vrijdagnamiddag en de volledige zaterdag gelezen. Tot pagina 123 geraakt. Ik heb nog anderhalve dag, m.n. vandaag en morgenochtend. Daarna heb ik les, net zoals de volledige dinsdag, en woensdag is het examen. Ik heb nu niet meteen een mathematisch brein, maar er schort toch iets...

We zullen zien wat het geeft zeker...

Sneeuw!

Buiten schijnt de zon, prachtig weer. Wat koud, maar dat hebben we voor de blauwe lucht graag over. En er ligt sneeuw! Maar niet buiten. 't Is in mijn kamer te doen. Nadat ik mijn was uitgehangen had, lag er opeens een sneeuwtapijtje.

Mottige papieren zakdoekjes.

Voor degenen die het nog niet wisten, ik ben lomp.

Mvg,
Jozefien

Kotgenootje

Ik begin steeds meer en meer gehecht te raken aan mijn medebewoonster. Gisteren zei ze aan telefoon: "Ja, maar heb je dan een fietspomp of zo? Mijn band is plat. Nu ja, es könnte misschien ook wel zijn dat mijn band kapot is, want ik heb door een hoop scherven gereden."

Hilarisch, toch?

En ze vond mijn karbonaden in biersaus lekker.

En ze danst behoorlijk goed tango.

En ze vindt dat ik tot eind maart hier moet blijven. Want ik huur toch immers zo lang?!


Jaja, ik vind haar tof, die Annika.